مقاله جنگلهای مانگرو (حرا)

جنگلهاي مانگرو در سواحل جنوبي ايران با وسعت ۹۲۰۰ هكتار در مناطق متعددي در حد فاصل مدارهاي ۲۵ درجه و ۱۱ دقيقه تا ۲۷ درجه و ۵۲ دقيقه گسترش يافته است. اين اجتماعات گياهي كه تنها رويشهاي چوبي ناحيه جزر و مدي سواحل گرمسيري مي باشند در ايران تنها از دو گونه درختي با نام درخت حرا (Avicennia merina) و درخت چندل(Rhizopora mucrnata) تشكيل يافته اند كه گونه اخير تنها در خورهاي منطقه سيريك با وسعت محدود وجود دارد و سايررويشگاهها به طور خالص از درختان حرا تشكيل يافته است. لذا ديده شده است كه جنگلهاي مانگر ايران به نام جنگلهاي حرا ناميده مي شوند كه اين امر بدليل غلبه درختان فوق در اكثر رويشگاهها مي باشد. اما واژه حرا معادل واژه مانگرو نبوده، هر يك از مفاهيم مستقلي برخوردارند.

در گذشته استفاده از چوب درختان حرا براي سوخت رواج بسيار داشته است اما در حال حاضر تنها از برگ درختان حرا جهت تعليف دام و گلهاي آن براي تهيه عسل و زنبورداري (در منطقه ناي بند) استفاده مي گردد. همچنين به واسطه غناي محيط آبي رويشگاه، گرايش بسياري در استفاده از عرصه اين جنگلها براي آبزي پروري خصوصاً احداث استخرهاي پرورش ميگو ديده مي شود. در حال حاضر مانگروهاي منطقه خمير و قشم با عنوان منطقه حفاظت شده، تحت مديريت قرار دارد و همين منطقه بعنوان تنها ذخيرگاه بيوسفري ساحلي آبهاي جنوب كشور نيز انتخاب گرديده است. همچنين جنگلهاي حرا در منطقه مله گنزه و خليج چابهار به ترتيب در محدوده مناطق حفاظت شده مند و با هوكلات قرار دارندكه در برنامه مديريت زيست محيطي اين مناطق تحت حفاظت قرار گرفته اند.سه رويشگاه از مانگروهاي ايران واقع در منطقه خميروقشم،حوزه تياب و

كلاهي وخورهاي منطقه سيريك بدليل اهميت زيستگاهي بعنوان تالاب بين المللي در مجموعه تالابهاي فهرست شده دركنوانسيون رامسرقرار گرفته اند.در استان بوشهر اين اكوسيستم در سه ناحيه مله گنزه، بندر دير و خليج ناي بند از اهميت ويژه اي برخوردار مي باشد و در ادامه اين ناحيه مورد بررسي قرار مي گيرد.

موقعيت منطقه: خليج ناي بند در ۳۲۰ كيلومتري جنوب شرقي بوشهر به صورت دماغه اي در اراضي سواحل شمالي خليج فارس قرار گرفته است. ارتفاعات جنوبي آن حدفاصل عرض جغرافيايي ۲۷ درجه و ۱۳ دقيقه تا ۲۷ درجه و ۵۲ دقيقه و طول شرقي ۵۲ درجه و ۳۳ دقيقه تا ۵۲ درجه و ۵۱ دقيقه قرار گرفته و با وسعت ۲۲۵۰۰ هكتار و فرماسيون كوهستاني با هدف حفاظت از اكوسيستم كم نظير، ارزشهاي زيستگاهي براي كل، بز و قوچ و ميش و همچنين حضور جانوران كميابي همچون جبير از سال ۱۳۵۷ با وسعتي محدود به عنوان منطقه حفاظت شده انتخاب گرديده است. در حاشيه اين منطقه جنگلهاي باارزش مانگرو بصورت پراكنده ديده مي شوند و دشتهاي آن نيز از گونه هاي در معرض خطري نظير جبير برخوردار است. وسعت اين خليج ۴۱۳۰۰ عكتار و ارتفاع آن از سطح دريا ۱۲۴ متر است.

 

ويژگيهاي اكولوژيك خليج ناي بند:

منابع فيزيكي: آب و هواي منطقه نيمه گرمسيري است و شرايطي همانند ساوانها را دارد. درجه حرارت در زمستان بطور متوسط ۱۲ تا ۱۶ درجه سانتيگراد و در تابستان تا ۴۷ درجه نيز مي رسد. ميزان بارندگي متوسط در سال ۱۰۰ تا ۱۵۰ ميلي متر و اغلب بصورت بارش زمستانه است.

منابع آب شيرين اين منطقه بسيار كم بوده و از اين نظر حيات وحش در تنگنا قرار دارند. آبهاي ساحلي تا حدودي كدر و لب شورهستند. منطقه ناي بند بويژه بخشهاي كوهستاني آن از سنگهاي آهكي با گنبدهاي نمكي مربوط به دوره كامبرين تشكيل شده است. اين منطقه تركيبي از دشتهاي ساحلي…

این مقاله در ۱۸صفحه و به قیمت ۴۰۰۰تومان می باشد.

برای خرید و دانلود مقاله می توانید از لینک زیر اقدام کنید

برای خرید این مقاله اینجا را کلیک کنید و اطلاعات خرید را تکمیل نمایید

افزودن یک نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

راه اندازی شده توسط همیار وردپرس